نهج البلاغه

(۸) خطبه براى برگرداندن زبير به بيعت

    • وَ مِنْ كَلام لَهُ عَلَيْهِ السَّلامُ
      از سخنان آن حضرت است

    • يَعْنى بِـهِ الزُّبَيْرَ فى حـال اقْتَضَـتْ ذلِك
      در شرایطی‌ مقتضی‌ برای‌ برگرداندن زبیر به بیعت
    • يَزْعُمُ اَنَّهُ قَدْ بايَعَ بِيَدِهِ وَلَمْ يُبَايِعْ بِقَلْبِهِ. فَقَدْ اَقَرَّ بِالْبَيْعَةِ،
      او گمان می‌ کند تنها با دست بیعت نموده نه با قلب. پس به بیعتش با من اقرار کرده،
    • وَ ادَّعَى الْوَليجَةَ، فَلْيَأْتِ عَلَيْها بِاَمْر يُعْرَفُ، وَ اِلاّ فَلْيَدْخُلْ فيما
      و نسبت به امر باطنی‌ مدّعی‌ است، باید بر اثبات مدعایش دلیل مقبول بیاورد، وگرنه واجب است
    • خَــرَجَ مِـنْـهُ.
      به همان بیعت اول بازگردد.

دیدگاه‌ خود را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *